Ágúst Ólafur lagði mikla áherslu á að við ættum að fylgja öðrum Evrópuríkjum í málefnum sem snerta sölu á áfengi. Eigum við ekki frekar að fylgja þeim í verði á matvöru?? Mér þætti það nú gáfulegra. Ágúst Ólafur benti einnig á þann fjölda Íslendinga sem farið hefur í meðferð og væri það hlutfall þjóðarinnar meira en annars staðar. Gæti það ekki verið vegna þess að meðferð er ókeypis á Íslandi og tiltölulega auðvelt að komast í hana. Ég er alveg viss um að þeim fækkar sem fara í meðferð þegar verð á áfengi lækkar og auðveldara verður að nálgast það...not...

Ég skil þetta ekki alveg. Mér finnst margt frekar þarfnast lækkunar í íslensku þjóðfélagi heldur en áfengi. Áfengi er munaðarvara, ekki nauðsynjavara. Matvæli, lyf, barnavörur... væri ekki nær að lækka verð á þessum vöruflokkum. Þeir eru einnig ódýrari í löndunum í kringum okkur.

Ágúst Ólafur talaði um að auka þyrfti forvarnir. Það er alveg sama hversu miklar forvarnir eru, það er auðveldara að passa að barnið detti ekki ofan í brunninn ef hann er lokaður. Ef fara á að selja áfengi í matvöruverslunum skil ég ekki hvernig á að koma í veg fyrir að unglingarnir sem vinna það selji öðrum unglingum áfengi eins og þeir gera með sígaretturnar í dag. Og því ódýrara sem það er því auðveldara er að eiga fyrir því.

Ég man nú eftir því í gamla daga þegar maður var að fara í fyrsta sinn til Spánar og sá heilu og hálfu gangana í matvöruverslunum fulla af áfengi, mjög ódýru áfengi. Þá var ekki verið að kaupa eina og eina rauðvínsflösku til að njóta með kvöldmatnum... nei.

Ég skil ekki alveg hvað málið er. Hvað er að því að þurfa aðeins að hugsa fram í tímann. Áfengisverslanir eru út um allan bæ og mikið búið að rýmka afgreiðslutíma þeirra, þannig að ekki er erfitt að verða sér úti um flösku þegar þarf. Ágúst Ólafur minntist líka á verslanirnar sem selja vörur til áfengisgerðar eins og þær væru af hinu slæma. Ef fólk langar að búa sjálft til vínið sitt er það þá ekki í lagi. Sumir vefja líka sígaretturnar sínar.

og fyrst ég er byrjuð að tala um sígarettur þá veit ég um eitt sem mér þætti vænt um að lækkaði frekar en áfengið... Nicotintyggjó... það er jafndýrt að tyggja og að reykja... ekki það að ávinningurinn sé nægur við að hætta að reykja þegar litið er heilsunnar og hreinna umhverfis. En miðað við hve mikið það á að spara ríkinu að reykja ekki mætti alveg greiða aðeins niður nicotínvörurnar, alla vega frekar en áfengið.

Á sl. 7 árum hef ég flutt þrisvar sinnum. Í geymslunni hjá mér eru enn kassar sem merktir eru "Björg-geymsla" frá því ég flutti í fyrsta sinn 19 ára gömul. Nú er ég að fara að flytja eina ferðina enn. Ég ákvað af því tilefni að taka til í geymslunni minni og sleppa allri tilfinningasemi. Ég fór í gegnum barnafötin (reyndar þriðja umferð), það var erfitt, hélt eftir uppáhaldsfötum, og tókst að koma þeim úr 4 ferðatöskum í eina. Ég fékk alveg tár í augun þegar ég fór í gegnum litlu skóna hennar dóttur minnar, hélt eftir þeim fyrstu, bleikum leðurskóm nr. 16, fór svo með möntru... "mér þykir alveg jafnvænt um dóttur mína þó ég gefi...." nike skó nr. 18, minnstu stígvél sem hægt var að kaupa á Íslandi...

Svo var komið að skóladótinu. Ég átti í möppum hvert einasta blað sem ég hef skrifað og fengið frá því ég var í grunnskóla. Það var undarleg tilfinning að standa fyrir ofan gáminn "sem étur" og horfa á eftir Hvassóárunum, Verslóárunum, Kennóárunum, HR-árunum, renna ofan í kjaftinn á ruslaskrímslinu. Ég verð nú að viðurkenna að ég hélt eftir nokkrum vel völdum ritgerðum til minningar um skólaárin, það er alveg nóg.

Það er alveg ótrúlega góð tilfinning að fara svona i gegnum dótið sitt. Halda því eftir sem vert er að halda og losa sig við sitt. Bæði er góð tilfinning að vita að einhverjir aðrir geti nú kannski notið fatanna og dótsins sem ég nota ekki lengur, og líka það t.d. að komast að því að það er gluggi á geymslunni og sjá hvernig gólfið er á litinn. Ég verð líka í hreinskilni að viðurkenna að ég legg víst nóg á ættingja og vini með að flytja dótið úr íbúðinni minni þó að ekki bætist við 30 kassar úr geymslunni og hellingur af hálfónýtum húsgögnum.

Nýja mottóið mitt er... gefa, henda, geyma... smá;)

Ekki það að við taki rólegheit og afslappelsi þegar heim er komið. Ég afrekaði það að kaupa og selja íbúð meðan ég var í útlöndum (reyndar með dyggri aðstoð Fanneyjar systur;) svo nú er ég á fullu að pakka. Flyt í Hafnarfjörð um miðjan ágúst. Bara allt að gerast... Flytja, skipta um vinnu... Einhver sagði einhvern tímann að góðir hlutir gerðust hægt. Ég vona að andstæðan eigi ekki við, þ.e. að þeir hlutir sem gerast hratt séu ekki góðir. Reyndar á það við um flest í mínu lífi, það gerist mjög hratt;) Ég hlakka mikið til að flytja. Fæ alveg geggjað útsýni. Allt annað en hryllingsveggurinn hér fyrir utan eldhúsgluggann hjá mér. Á nýja staðnum mun ég njóta morgunskaffisins og horfa yfir Garðabæ, Kópavog og Reykjavík. Þegar ég er í sólbaði horfi ég yfir Hafnarfjörðinn. Ekki slæmt! Svo er ég líka rosalega ánægð með þjónustu Hafnarfjarðarbæjar. Dóttir mín strax komin með pláss á leikskóla og getur farið í Karateskóla án þess að ég þurfi að greiða krónu. Frábært.

Vid leigdum bíl og rúntudum um eyjuna. Lanzarote er mjog lítil eyja og haegt ad fara hana alla á dagsparti. Eyjan er mjog falleg og ad miklu leyti laus vid túrismann, nema rétt hérna vid strandirnar sunnan meginn. Í tessari viku er stefnan tekin á dýragard og vatnsleikjagard.

Tetta er voda ljúft líf. Hver dagur odrum líkur vid sundlaugina. Mikid er um ad vera fyrir jr. svo hún undir sér mjog vel.

Tangad til naest....

Bagga frekna;)

Hér er allt úr gardi gert til ad allir medlimimir fjolskyldunnar geti notid sólarinnar áhyggjulausir (bara muna ad bera á sig). Allt umhverfi er mjog fallegt og hreint og innfaeddir vingjarnlegir og hjálplegir. Vid erum búin ad rúnta um eyjuna. Allur hringurinn tekur ekki nema c.a. 3 tíma. Landslagid er vída stórbrotid og gaman ad keyra um litla spaenska fjallabaei, tó med ólíkindum sé hvernig haegt er ad hafa tvístefnu á rétt rúmlega metersbreidum gotum. Kannski gengur tad betur tví enginn er á jeppum (tetta maettu midbaejargestir i Rvk einnig taka sér til fyrirmyndar).

Okkur lídur s.s. bara mjog vel og erum hér í gódu yfirlaeti. SF búin ad eignast fullt af vinum og leikur sér vid laugina daginn út og daginn inn og býdur í náttfatapartý á kvoldin.

Stundum þegar maður á samskipti við unga afgreiðslumenn og konur koma upp skemmtileg atvik...

...Dag einn ákvað ég að elda grjónagraut og vantaði kanilstangir og lifrarpylsu. Ég skrapp í Bónus á Laugaveginum og fann fljótt lifrarpysluna. Hvernig sem ég leitaði fann ég hvergi kanilstangirnar. Ég leitaði því ásjár fræsins (fræ=ung manneskja sem á framtíðina fyrir sér) á kassanum. Ég spyr drenginn á kassanum hvar ég finni umræddar kanilstangir. Ungi drengurinn horfir á mig smá stund og segir svo brosandi..."nei, nei... kanill er ekki stangir, kanill er duft". Ekki fékk ég kanilstangirnar í þeirri ferð. Svona fyrir þá sem ekki vita þá er kanilduftið malað úr stöngunum;)

Einn samkennari minn er að gera upp hjá sér eldhúsið og hefur sér til aðstoðar smið. Smiðinn vantaði terpentínu og sendi samkennarann sökum skammrar vegalengdar út í Olís. Kennarinn fékk þau fyrirmæli að kaupa terpentínu eða white spirit. Við afgreiðsluborðið í Olís var ung stúlka. Kennarinn spyr hvort þau eigi ekki terpentínu eða white spirit. Stúlkan hugsar sig um en neitar svo. Kennaranum er nett brugðið og segir "jú, eigið þið ekki terpentínu eða white spirit." Stúlkan neitar aftur og segir "nei, við seljum ekki svoleiðis súkkulaði".

Ég ætti kannski frekar að setja þessar sögur á Barnaland;)

Mér finnst oft í umræðunni á Íslandi að fólk telji sig eiga rétt á hinu og þessu. Það virðist alveg gleyma því til hvers þessar og hinar bætur eru. Það er nokkuð ljóst að yfirleitt er erfiðara fyrir einn einstakling að reka heimili heldur en tvo. Margir kostnaðarliðir eru þeir sömu hvort sem um er að ræða einn rekstaraðila heimilis eða tvo, s.s. hiti, rafmagn, fasteignagjöld o.s.frv. Bætur eru þess vegna hugsaðar til að auðvelda einum að reka heimili. Barnabæturnar eru auk þess tekjutengdar þannig að ef tveir foreldrar hafa til samans lægri tekjur heldur en eitt einstætt þá fá þeir hærri barnabætur.

Mér finnst líka svolítil (eða jafnvel heilmikil) tilætlunarsemi að ætlast til að ríkið eða sveitarfélagið reki eða sjái fyrir fjölskyldu manns. Þegar þannig er litið á málið verður líka að hugsa til þess hvaðan ríki og sveitarfélög fá peninga. Það eru þá skattpeningar annarra sem fara í umönnina. Finnst fólki í alvörunni alveg sjálfsagt að annað fólk sjái fyrir því og fjölskyldu þess??

Þeir sem eru í sambúð eða giftir og kvarta yfir því að fá ekki sömu ívilnar og einstæðir, gleyma því að þeir sitja ekki við sama borð og einstæðir. Finnist þeim erfitt að standa í þessu tveir, þá ættu þeir að prófa það einir. Fólk verður bara að sníða sér stakk eftir vexti.

Svolítið dómhörð???????????

Hugmynd: Væri kannski hægt að ljúka lóðinni við Laugalækjarskóla... skólinn er nú orðinn nokkurra tuga ára gamall og enn með ókláraða lóð...

Hún dóttir mín er mikið farin að spá í samskipti kynjanna (þó að nú væri... orðin 4ra ára;) Um daginn tilkynnti hún mér í fyrsta sinn að hún væri skotin í manni. Hún var að horfa á Skúbídú (ekki teiknimyndina) og varð voða skotin í söngvara sem söng í myndinni. Í dag brugðum við okkur svo í búð. Ég keypti í matinn og síríuslengju handa Fanneyju. Nema hvað þegar við erum rétt sestar inn í bílinn kemur fjallmyndarlegur drengur með síríuslengjuna, sem ég hafði gleymt á borðinu. Ég þakka manninum fyrir og þegar ég hafði lokað hurðinni heyrðist í minni "oh... hann er æðislegur... ég er skotin í honum". Mér líst náttúrulega ekkert á þetta fjöllyndi dóttur minnar og spyr hana um manninn sem hún var svo skotin í fyrir nokkrum dögum. Hún svarar "æ já, hann, ég var búin að gleyma honum. En það er allt í lagi, ég get alveg átt tvo kærasta;)" Ég reyndi að útskýra hvernig málin gengu fyrir sig í okkar samfélagi og þá spyr hún "Mamma, verða kærastar að hafa hár á maganum?" Ég náttúrulega svara því neitandi og segir hún þá "þá verður Högni Gunnar (á leikskólanum) bara kærastinn minn:) Mikið var ég ánægð með að tilvonandi tengdasonur væri á svipuðum aldri en ekki 20-30 árum eldri. 

Ég er búin að vera rosalega dugleg að taka til, raða og henda eftir að ég kláraði skólann. Þegar ég tók geymsluna rakst ég á kassa með öllu Barbie dótinu mínu og ákvað að leyfa jr. að fá það til að leika með. Í kassanum var m.a. Barbie, Ken og lítil barbie stelpa auk mjög fínna svefnherbergishúsganna, hjónarúm þ.á.m. Svo var sú stutta að leika með dótið, svo kalla ég á hana að fara að sofa og vildi hún láta dúkkurnar fara líka að sofa. Spyr hún mig þá hvar rúmið hans Kens sé. Ég segi henni að hann sofi nú bara upp í hjá Barbie. Mín var þá aldeilis hneyksluð... "Hvar á þá barnið að sofa!!" Það er kannski kominn tími á að hún fari að sofa í eigin rúmi;)

PS. ég veit allt um hve börnin geta verið harðhent. Alveg með ólíkindum að hann Garpur skuli enn halda öllum limum, enda einstaklega snjall að fela sig og fljótur að hlaupa;)...oftast...

Næst myndi ég gefa viðbyggingu við BUGL auk fjár sem nýtast ætti við launakostnað og viðhald eignarinnar næstu árin. Ég myndi splæsa í eitt meðferðarheimili fyrir unglinga, jafnvel stækkun á Stuðlum.

Hvað félagsmálin varðar þá myndi ég stofna sjóð til styrktar fátækum börnum svo að þau fái notið sömu tækifæra hvað varðar íþróttir, tónlist og aðrar tómstundir.

Já ég held ég byrjaði á þessu.

En þar sem ég er ekki rík verð ég að láta nægja að styrkja góð málefni með þúsundkalli hér og þúsund kalli þar og keyra um á Ford Fiesta;)

Um leið og ég fjargviðrast yfir þessu langar mig að þakka Blátt áfram fyrir frábært og óeigingjarnt framlag til forvarna í kynferðisbrotamálum. Ég og dóttir mín litla lesum "Minn einkastað" og getum í kjölfarið spjallað saman um hvað má og hvað ekki gera við minn einkastað. Bókin gefur foreldrum umræðugrundvöll til að ræða þessi mál við börn sín.

P.s. Boston legal... tær snilld;)

Jæja eitt af því sem naflaskoðunin leiddi í ljós var að það er allt of mikið af dóti í kringum mig. Ég á t.d. óheyrilegt safn af kiljum, bæði innlendum og erlendum og uppskriftir í tonnavís, margra ára safn af Gestgjafa sem hefur samviskusamlega verið raðað ólesnum í gáma. Allt sem ég hef nokkurn tímann skrifað geymi ég, þó svo að öll verkefni síðustu ára séu til á tölvutæku. Í eldhúsið kemst ekki meira af áhöldum, því þegar ég kaupi eða fæ nýtt hendi ég aldrei neinu, jafnvel þó að það sé til mín komið frá fyrstu búskaparárum móður minnar og eigi frekar heima á safni en í eldhúsi 21. aldarinnar. Og fötin mar... ég á föt síðan ég var unglingur, tískan fer í hringi en ég er dulítið bjartsýn með að ég komist nokkurn tímann í þetta aftur, en það gæti verið að Fanney vilji þetta... eða hvað... svo ég tali ekki um fylgihlutasafnið... töskur, belti, skór, bling, ég á tísku síðastliðinna 20 ára.

Ég hef ættingja mína grunaða um að hringja í mig þegar þeir nenna ekki í Sorpu, miklu styttra og betra að fara bara með dótið til Bjargar. Ég fæ nefnilega sting fyrir hjartað... "hvað segirðu... gömul kista, vegalaus... jú, jú komdu bara með hana til mín". Þannig er nú komið að heimili mitt líkist helst munaðarleysingjahæli úrsérgenginna hluta og ég hef ekki pláss fyrir nokkurn skapaðan hlut. Tvennt er í stöðunni... Kaupa stærri íbúð svo hver hlutur fái sinn lögskipaða fermetrafjöld eða... grisja. Þar sem ég er í námi er fyrri kosturinn ekki fyrir hendi svo ég verð að grisja. Ég hóf verkið í dag og fyllti 2 svarta ruslapoka af uppskriftum og gömlu skóladóti, sem ég væri búin að henda ef ég gæti lyft pokunum.

Naflaskoðunin leiddi nefnilega annað mikilvægt í ljós, sem ég reyndar hef vitað lengi og hummað fram af mér... Mig langar aftur í bæinn. Það er ekkert flókið. Ég er Miðbæjarrotta með stóru M-i. Ég fór meira að segja að skoða íbúð á Klapparstígnum í dag. Komst að því að fasteignasalar hafa ekkert breyst með það að fegra hlutina og láta þá lesast miklu betur en þeir líta út. Málið er bara og ástæða þess að ég lét dótið vaða í pokana að íbúðir á draumasvæðinu eru miklu dýrari og ég verð að fara í minni íbúð ætli ég aftur í bæinn. Svo nú er það bara henda henda henda.

Í kjölfar brunans hefur umræðan spunnist um uppbyggingu svæðisins sem brann. Margir vilja að Austurstræti 22 verði byggt aftur í upprunalegri mynd enda ómetanlegt menningarverðmæti. Þarna bjó jú Jörundur Hundadagakonungur, þannig að húsið hefur mikilvægan sess í sögu Íslendinga. Mér finnst svo undarlegt hvernig við Íslendingar komum fram við þessi menningarverðmæti okkar. Mér finnst ekki við hæfi að sögufræg hús séu notuð undir öldurhúsastarfsemi. Þannig hefur það nú samt oft verið. DUUS-hús og Fógetinn voru skemmtistaðir. Þau hús hafa nú verið gerð upp og eru miðbænum til sóma. Það er auðvelt að vera vitur eftir á. Verði Austurstræti 22 byggt aftur í upprunalegri mynd, gæti verið hægt að hafa þar safn og jafnvel kaffihús á daginn. Það er alveg kominn tími á að ákveðið verði hvernig miðbær Reykjavíkur á að vera, hvaða þjónusta þar á að vera o.s.frv. Mér finnst komið að því að Reykjavík verði eins og svo margar aðrar borgir og bæir.  Í miðbænum verða kaffihús og krár, kannski opnar til eitt og svo næturklúbbar og dansstaðir í úthverfunum. Á þann hátt gengur betur að vernda bæinn auk þess sem mesta næturstarfsemin yrði flutt úr íbúðarhverfi, sem miðbærinn svo sannarlega er. Á þann hátt gætum við gert elsta hluta Reykjavíkur að þeim menningarstað sem hann á sögulegan hátt er.